Waar het begon

De allereerste camera waarmee ik ooit fotografeerde, was een wegwerpcamera met een filmrolletje van de lokale drogist. Ik weet niet meer hoe oud we waren, maar elke zomer voor we op vakantie gingen, kregen mijn broer, zusje en ik elk een wegwerpcamera. Ik weet niet zeker of die camera's zo heetten, maar zo noemden wij ze. Klinkt misschien wat oneerbiedig, maar zo was het niet bedoeld. Want wat had ik een lol met die camera. Ik kon er (als ik het me goed herinner) 28 foto's mee maken. We waren vaak ongeveer drie weken van huis, dus ik kon elke dag één foto maken en op een paar dagen zelfs twee. Daardoor dacht ik goed na over waar ik een foto van wilde maken en hoe ik 'm maakte. Hier is denk ik het zaadje al geplant van de liefde voor fotografie. Na de vakantie, brachten we de camera's terug naar de winkel, toen moesten we (geloof ik) een week of drie wachten waarna we de ontwikkelde foto's konden ophalen. Het zien van de foto's was altijd een feest.

Mijn eerste eigen niet-wegwerpcamera, was de mooie, compacte Sony cybershot met 'wel' 12 megapixels! Ik was 14 toen ik die camera had. Ik vond het niet meer dan normaal om altijd die camera bij me te hebben. Dus eigenlijk heeft de fotografie zich al vroeg heel geleidelijk ontwikkeld mijn tot mijn tweede natuur. Misschien was dat eerst nog onbewust, maar ik kan me heel goed herinneren op welk moment ik echt bewust dacht; ik wil fotograaf worden. Dat was namelijk op het moment dat ik na het werk, ik had een bijbaantje in de Albert Heijn, met een collega ging fotograferen in het park met de echte spiegelreflexcamera van haar vader. Het effect van een telelens en de kwaliteit van de foto's hebben toen zo'n indruk op mij gemaakt, dat ik niks anders meer wilde. Dus na mijn vijftiende verjaardag verzamelde ik het verjaardagsgeld en kocht ik mijn eerste, echte spiegelreflex; de Canon 1000D met de standaard 18-55mm. Ik weet nog goed dat mijn moeder het spannend vond dat ik op zo'n jonge leeftijd zo'n groot bedrag (€500,- ongeveer) uitgaf, maar ze stonden achter mij. Als ik er maar wel echt gebruik van ging maken. Nou, en of ik dat heb gedaan.

Vanaf dat moment ging ik zoeken naar onderwerpen, en zonder lang nadenken wist ik; ik wil mensen fotograferen. Dus al snel werd mijn knappe zusje mijn meest gebruikte model en later ook mijn vriendjes en vriendinnen. Foto's gemaakt met een wegwerkcamera kon ik niet meer vinden en die van de Sony zijn echt niet de moeite van het delen waard, maar hieronder wel drie foto's die ik in 2011 en 2012 met de Canon heb gemaakt.

Leuk om hierop terug te kijken, want nu (15 jaar later) fotografeer ik nog steeds mensen. Ik heb echt alles geprobeerd. Van sport- tot astrofotografie, maar ik ben echt van de mensen. Wat ze doen, waar ze zijn, de connecties tussen mensen en emoties van mensen. Geposeerd en gedocumenteerd. Ik vind het allemaal mooi. Of allemaal, er moet wel iets authentieks en menselijks in zitten. Ik ben geen mode- en beautyfotograaf. Wel uitgeprobeerd natuurlijk, maar het past niet helemaal bij me. Hieronder wel een paar mode- en beautyfoto's waar ik wel blij mee was en nog altijd ben.

En toen kwam er een grote factor in mijn leven, die veel invloed had op mijn ontwikkeling als fotograaf; Thomas Sytsma. Thomas was de lokale fotograaf in Stiens. Naar mate ik meer fotografeerde, wilde ik de foto's ook printen. Dat deed ik bij Thomas. Hij zag mijn foto's en gaf heel automatisch wat feedback op mijn foto's. Dat vond ik interessant. Dus ik ging aan de slag met die feedback en kwam later terug om de foto's weer te bespreken. Zo is een mooie soort van mentorrelatie ontstaan. Ontzettend waardevol. We hadden een bijzonder goede band, hij was voor mij als familie. Van 2011 tot 2021 heeft hij mij veel geleerd. In 2021 is hij helaas overleden, maar nog zeer regelmatig denk ik aan hem. Hij zei al heel snel dat ik mij moest focussen op familiefotografie en alles wat daarbij hoort (newborn, zwangerschap, trouwen). Zowel portret (dus geposeerd) als reportage (dus niet geposeerd). In die tien jaar heb ik werkelijk alle fotografiegenres uitgeprobeerd, maar Thomas had gelijk, want uiteindelijk doe ik nu precies wat hij toen al in mij zag. Hoe bijzonder is dat? Op de foto's hieronder is Thomas te zien.

Het is me al een paar jaar duidelijk dat ik me wil richten op het fotograferen van mensen. Maar hoe vind je je stijl? Dat vond ik lastig. Ik heb me veel laten beïnvloeden door sociale media en trends. Gelukkig voel ik me op dit moment helemaal goed bij wat ik doe. Dankzij mijn werk in het onderwijs, ben ik niet gedwongen om alle fotografie-opdrachten aan te nemen. Ik doe alleen wat echt bij mij past, en daardoor heb ik mijn stijl goed kunnen ontwikkelen. Ook heb ik lang geloofd dat ik mij op één ding moest richten, één genre en stijl moest hebben, maar dat hoeft natuurlijk niet per se. Ik fotografeer zowel bruiloften en gezinnen als zwangerschappen en newborn. Geposeerd en ongeposeerd. Het echte verhaal en het mooie plaatje. Een duidelijke grote lijn in het geheel: alles wat met liefde en familie te maken heeft. Dat is mijn rode draad. Hieronder deel ik een paar foto's van wat oudere familiereportages, die mij deden inzien dat dat genre goed bij mij past.

De meest recente ontwikkeling in mijn stijl en aanbod, is dat ik (weer opnieuw) studio-apparatuur heb aangeschaft. Want in de lijn van; ik mag genres en stijlen combineren; ik mag dus ook daglicht en studiolicht combineren. Ik vind beide gewoon leuk. Ik geloof ook dat ouders zowel echte momenten van en met hun kinderen gefotografeerd willen hebben als mooie portretten van hun kinderen willen hebben. Dus zeer binnenkort wordt dat tweede ook een mogelijkheid in mijn aanbod. Zo'n zin in! En zo blijf ik me wat door ontwikkelen. Wordt vervolgd. Als afsluiter van deze blog een aantal studioportretten die ik tussen 2020 en 2023 heb gemaakt. Ik had eerder al studio-apparatuur, maar dat was zo niet-compact. Ik deed er weinig mee. Heb het verkocht, zonder spijt, want nu heb ik er weer tijd voor en heb er een iets compactere, modernere set voor terug.